mysterieusiteit

‘Een proeflezer kan ik voor jou niet meer zijn wat je échte, mooie, uitgegeven en lekker ruikende boek betreft; een lezer daarentegen eens te meer.
Ik was al snel heel diep in het leven van Henri verstrengeld, en die luxe heb je als lezer. Je kan je zo dicht bij een personage opstellen als je wil.
Maar het is jouw verdienste dat je mensen van vlees en bloed hebt neergezet. De schijnbaar afstandelijke Tara wiens mysterieusiteit al snel veel meer doet vermoeden. De enge mannen op kantoor, de dubbele lagen in de verhouding van Henri en haar moeder. Ik hoorde mezelf soms denken: ‘Komaan Henri, dat kan je niet menen!’ Of: ‘Laat je niet zo op je kop zitten door je moeder.’.
Ik vind het een heel mooi verhaal. Niet alleen maar mooi, maar ook heel goed.
De constructie van de verhaallijn is zeker niet zonder meer uit je pen gevloeid. Ik denk dat je er ernstig aan getimmerd hebt en zo moet dat ook.
Als ik je al langer kende, zou ik zeker trots op je zijn.
Als lezer hoop ik dat je volgende boek niet al te lang op zich zal laten wachten.
Met andere woorden: ik heb je boek in een recordtempo uitgelezen omdat ik er IN zat en continu wilde weten hoe het verder ging.’