De Recensies Verpand

PINK ONLINE COC NIJMEGEN

“Die nonsens geloof je toch zeker zelf niet!” Met die woorden viel ze mijn
leven binnen.
En met die eerste woorden uit het boek ‘Verpand’ valt ook schrijfster Isabelle van Ewijk mijn leven binnen. Het verhaal is simpel en volgt de traditionele lijn uit de romcoms als ‘Kiss me’, ‘Imagine me & you’ en ‘Better than chocolate’: Vrouw ontmoet vrouw. Ze draaien een half boek om elkaar heen voor ze uiteindelijk in elkaars armen vallen. Dan volgt de grote ruzie om af te sluiten met eind goed al goed.

Toch wordt het boek niet oppervlakkig of saai. Dit is te danken aan de opbouw van de personages, de zelfspot en de droge humor waarmee het verhaal wordt geschreven. Een heerlijk wegleesboek voor een zonnige dag in een strandstoel, met een glas koude witte wijn waar Henri zo van houdt. Henri, het hoofdpersonage uit ‘Verpand’, is 31. Ze is single, woont in Antwerpen en haar leven bevindt zich in een sleur van werk, bezoekjes aan haar neurotische BOM en enige familielid, hardlopen en vrijdagavonden met vrienden. De eerste woorden van Tara op een bedrijfsfeestje brengen daar verandering in. Geobsedeerd volgt ze de no-nonsense vrouw het feestgewoel uit en ontdekt gechoqueerd dat Tara een snelle wip met haar baas heeft in een park. Conclusie: hetero, jammer maar helaas, zou je denken.
Maar Henri heeft het hele gebeuren op haar telefoon gefilmd en ziet bij het herhaaldelijk terugspelen van het filmpje geen genot of liefde op Tara’s gezicht weerspiegeld. Maar waarom doet Tara het dan? Haar speurtocht naar het antwoord op deze vraag sleurt Henri in een kat-en-muisspel met haar baas en haar verlangens. En als klap op de emotionele vuurpijl gooit haar moeder de beerput open betreffende haar verleden. En krijgt ze ruzie met haar beste vriend.

De titel van het boek lijkt te refereren aan de gebeurtenissen en gevoelens van Henri’s verleden die beslag lijken te leggen op de toekomst. Wat moet ze doen om haar eigen toekomst terug te krijgen en weer grip te krijgen op haar leven? De titel kan ook slaan op de vrouw waar Henri haar hart aan verpandt. Haar gevoelens voor Tara lijken haar vorige liefdes oppervlakkig en ongemeend te maken en onwillekeurig neurie je telkens het deuntje ‘Like a virgin’ als je het boek leest. Verpand kan stiekem ook verwijzen naar het knusse pand in de straat waar Henri woont, dat te koop staat en waar Henri dagelijks watertandend langsloopt.

Langzaam leren we Henri beter kennen en onder het gladde wateroppervlak blijkt een school vol emoties schuil te gaan, die vezel voor vezel wordt ontward. De schrijfster spaart daarbij haar hoofdpersonage niet. Zo komen we erachter dat Henri net zozeer in hokjes denkt als waar ze anderen van beschuldigt en dat er een fijne lijn is tussen obsessie en liefde. Henri denkt een heleboel, maar is een binnenvetter die denkt dat haar gedachten op telepathische wijze bij anderen terechtkomen. Ze kan stomverbaasd zijn als dat niet het geval blijkt te zijn. Henri is dus verre van volmaakt maar desondanks begin je steeds meer sympathie voor haar te voelen. En wij lesbo’s schijnen nou eenmaal van emotie-uitdieping te houden.
De seksscènes vallen ook in ons straatje: niet te plastisch beschrijvend, maar spannend en suggestief. In tegenstelling tot in ‘50 Tinten grijs’ is hier voldoende grijs gebied voor eigen invulling. Het boek zet je ongewild ook aan het denken over je eigen gewoontes. Waarom neem je altijd de laatste deur in damestoiletten? Waarom wil je krullen als je steil haar hebt en steil haar als je krullen hebt? Waarom loop je een uur door een park als er een afspraak vervalt en je je eigen rigide planning niet in de war wilt schoppen? Prima vragen voor bij een glas witte wijn dus. Het einde komt abrupt en lijkt onaf, alsof de schrijfster haast had om het boek af te ronden. Zo zijn 368 pagina’s eigenlijk niet genoeg. Het debuut van Isabelle van Ewijk smaakt dan ook naar een vervolg. – Iris de Boer

1 2 3 4 5 6 7 8